تغییر پارادایم در فهم رابطه جنسی – کلینیک روانشناسی آوان

اولاً باید بپذیریم که «رابطه جنسی» یک مفهوم بیولوژیکی صرف نیست، بلکه یک پدیده روانی، عاطفی، فرهنگی و رابطه ای است. آنچه تجربه جنسی را جذاب می کند فقط نوع خاصی از تماس فیزیکی نیست، بلکه قصد، معنا، برانگیختگی عاطفی، احساس نزدیکی، آسیب پذیری و تبادل توجه و لذت است. وقتی دو نفر بدن و احساسات خود را در فضایی امن و توافقی به اشتراک می گذارند، حتی اگر دخول در آن وجود نداشته باشد، نوعی صمیمیت جنسی را تجربه می کنند. محدود کردن «سکس واقعی» به یک عمل خاص، نادیده گرفتن بخش بزرگی از این واقعیت پیچیده انسانی است.

یکی از دلایل اصرار بر محوریت نفوذ، ریشه فرهنگی و تربیتی ماست. در بسیاری از جوامع، آموزش جنسی، اگر اصلا وجود داشته باشد، بیشتر بر تولید مثل، آناتومی و «عمل اصلی» تمرکز دارد. رسانه ها همچنین اغلب تصویری خطی و هدفمند از رابطه جنسی ارائه می دهند که شامل آغاز، پیش بازی کوتاه، نفوذ و پایان است. این روایت ساده شده به تدریج تبدیل به یک هنجار ذهنی می شود. هنجاری که باعث می شود افراد کیفیت تجربه جنسی خود را تنها بر اساس توانایی خود برای رسیدن به آن “مرحله پایانی” بسنجند. نتیجه این است که هرگونه مشکل، درد، ناتوانی یا حتی ترجیح شخصی برای تجربیات دیگر به عنوان یک اختلال یا کمبود در نظر گرفته می شود. (مقاله پیشنهاد می شود درک تمایلات جنسی انسان بخوانید.)

در اینجا نقش درمانگرهای جنسی، روان درمانگران و مشاوران زوج درمانی بسیار کلیدی است. اگر متخصصان سلامت روان ناآگاهانه همین الگو را بازتولید کنند، به جای کاهش رنج، درد را تقویت خواهند کرد. به عنوان مثال، فردی که به دلیل بیماری جسمی، درد مزمن، تغییرات هورمونی، ناتوانی حرکتی یا عوارض جانبی دارو نمی تواند دخول داشته باشد، ممکن است احساس کند «زندگی جنسی او به پایان رسیده است». اگر درمانگر فقط بر بازگرداندن دخول تمرکز کند، پیام ضمنی این است که سایر اشکال صمیمیت جنسی کافی نیستند. در حالی که یک رویکرد گسترده می تواند به این افراد کمک کند تا یک نقشه جنسی جدید برای خود ایجاد کنند که همچنان سرشار از لذت، معنا و صمیمیت باشد.

گسترش تعریف جنسیت به ویژه برای زنان و افرادی که درد یا ناراحتی را در بدن خود تجربه می کنند بسیار مهم است. بسیاری از زنان در مقطعی از زندگی خود در هنگام دخول درد را تجربه می کنند، اما به دلیل فشارهای فرهنگی، برای انجام «وظیفه» جنسی، آن را تحمل می کنند. وقتی دخول به هدف تبدیل می شود، رضایت، راحتی و میل فردی به حاشیه می رود. اما اگر چارچوب تغییر کند و لذت متقابل، ارتباط عاطفی و رضایت متقابل در مرکز باشد، زوج‌ها می‌توانند تجربیات متنوع‌تری را بدون فشار برای دستیابی به یک اقدام خاص کشف کنند.

این تغییر دیدگاه برای افراد دارای معلولیت، سالمندان و کسانی که با بیماری های مزمن زندگی می کنند نیز حیاتی است. بدن در طول زمان تغییر می کند و توانایی های جنسی ثابت نیست. اگر تنها مدل پذیرفته شده، مدل جوان محور و عملکرد محور باشد، بسیاری از افراد عملاً از دایره «جذابیت جنسی» خارج می شوند. در حالی که صمیمیت، لمس محبت آمیز، تماس بدنی آگاهانه، گفتگوهای صمیمانه و اشکال مختلف ابراز تمایل و توجه می تواند بخش مهمی از زندگی تا آخرین سال های زندگی باشد. تشخیص صمیمیت بدون دخول به معنای شناخت کرامت جنسی همه بدن است. (مقاله پیشنهاد می شود نقش شوخ طبعی در صمیمیت جنسی بخوانید.)

از نظر روانشناسی، تمرکز بیش از حد بر روی یک هدف خاص می تواند باعث اضطراب عملکرد شود. وقتی مردم به سکس به عنوان آزمایشی نگاه می کنند که باید به یک نتیجه خاص برسد، ذهن آنها از تجربه لحظه حال جدا می شود. نگرانی در مورد “موفقیت” جایگزین کنجکاوی، بازیگوشی و حضور ذهن می شود. بسیاری از مشکلات جنسی دقیقاً در این فضای فشار و ارزیابی شکل می گیرد. اگر هدف از پیش تعیین شده کنار گذاشته شود و رابطه جنسی به عنوان فضایی برای کاوش مشترک و لذت تدریجی دیده شود، فشار روانی کاهش می یابد و احتمال تجربه رضایت واقعی افزایش می یابد.

از منظر رابطه‌ای، این رویکرد همچنین به مکالمات صادقانه‌تر بین شرکا کمک می‌کند. وقتی فقط یک الگوی «درست» وجود دارد، افراد کمتر در مورد ترجیحات، مرزها و خیالات خود صحبت می کنند، زیرا می ترسند «عادی» نباشند. اما وقتی طیفی از رفتارها و تجربیات جنسی و معتبر شناخته شوند، فضای بیشتری برای مذاکره، توافق و احترام متقابل وجود دارد. این امر منجر به تقویت اعتماد، صمیمیت عاطفی و احساس دیده شدن در رابطه می شود. (مقاله پیشنهاد می شود فانتزی جنسی ندارید؟ بخوانید.)

البته، گسترش تعریف جنسیت به معنای بی اهمیت جلوه دادن دخول برای کسانی که آن را دوست دارند، نیست. مشکل حذف یک تجربه نیست، بلکه حذف آن از موقعیت «تنها معیار» است. برای برخی افراد، دخول بخشی مهم و لذت بخش از زندگی جنسی آنها است و این کاملاً معتبر است. اما اگر زن و شوهری بگویند احساس می کنند بدون آن زندگی جنسی کامل و رضایت بخشی دارند، باید به همان اندازه معتبر باشد. تنوع انسانی مستلزم آن است که بیش از یک روایت «طبیعی» وجود داشته باشد.

برای رسیدن به این هدف، آموزش تخصصی درمانگران بسیار مهم است. در برنامه های آموزشی باید به جنبه های عاطفی، ارتباطی و معنایی جنسیت نیز به جنبه های فیزیولوژیکی توجه شود. زبان مورد استفاده در جلسات درمانی نیز مهم است. به جای سوالاتی که ناخواسته بر دخول تمرکز می کنند، می توان از مراجع در مورد تجربه لذت، احساس نزدیکی، رضایت از تماس فیزیکی و کیفیت ارتباطشان پرسید. این تغییرات به ظاهر کوچک پیام بزرگی را منتقل می کند: “تجربه شما، به هر شکلی که باشد، قابل احترام است.” (مقاله پیشنهاد می شود ۷ راه برای تقویت ذهنیت “رشد جنسی” بخوانید.)

در سطح اجتماعی، ما به بحث های بازتر و فراگیرتر در مورد جنسیت نیاز داریم. رسانه ها، آموزش رسمی و گفتمان عمومی می توانند با ارائه روایت های متنوع تر از صمیمیت به شکستن این یکنواختی کمک کنند. همانطور که بیشتر مردم درک می کنند که “طبیعی بودن” به اشکال مختلف ظاهر می شود، احساس شرم و انزوا کاهش می یابد.

در نهایت، گسترش تعریف جنسیت اساساً گسترش تعریف انسان بودن است. این رویکرد به ما یادآوری می کند که رابطه جنسی فقط مجموعه ای از اعمال نیست، بلکه راهی برای برقراری ارتباط، تجربه لذت، ابراز محبت و احساس فعلی است. هنگامی که درمانگران و جامعه صمیمیت غیر دخولانه را به‌عنوان بیان کامل میل جنسی تأیید می‌کنند، فضای انسانی‌تر، فراگیرتر و مهربان‌تر برای همه افراد ایجاد می‌شود. فضایی که بدن‌ها، ترجیحات و محدودیت‌های مختلف مایه شرمساری نیستند، بلکه بخشی از تنوع ارزشمند انسانی هستند.

پیشنهاد می شود که تست های شخصیت کلینیک روانشناسی ایوان که به صورت رایگان در اختیار شما قرار می گیرد برای شناخت و شناخت بیشتر خود از آن استفاده کنید.

مطالب مشابه: